"Υπάρχει ταξικός πόλεμος, εντάξει, αλλά είναι η τάξη μου, η τάξη των πλουσίων αυτή που τον διεξάγει και αυτή που τον κερδίζει..."

δήλωνε ο δισεκατομμυριούχος Γουόρεν Μπάφετ στους New York Times τον Νοέμβριο του 2006. Αυτό ειπώθηκε δύο χρόνια προτού ξεσπάσει η λεγόμενη «κρίση ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων υψηλού κινδύνου» (subprimes), η οποία έκανε να σκάσει η οικονομική φούσκα και κατάφερε ένα μεγάλο πλήγμα στη νεοφιλελεύθερη αυτοπεποίθηση. Η χρεοκοπία μερικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων (που ορισμένα από αυτά είχαν αστεία ονόματα όπως «Fannie Mae» και «Freddie Mac») αποδείχθηκε το πρελούδιο ενός τεράστιου χάους. Χρειάστηκε να αποφασιστεί η χορήγηση «πακέτων διάσωσης» δισεκατομμυρίων δολαρίων και να δοθούν εγγυήσεις των

*«Υπάρχει ταξικός πόλεμος, εντάξει, αλλά είναι η τάξη μου, η τάξη των πλουσίων αυτή που τον διεξάγει και αυτή που τον κερδίζει», δήλωνε ο δισεκατομμυριούχος Γουόρεν Μπάφετ στους New York Times τον Νοέμβριο του 2006. _

Η κρίση έχει ενταθεί σε όλα τα επίπεδα, και, μαζί μ’ αυτήν, ο ταξικός πόλεμος ενάντια στους φτωχούς, για τον οποίο μίλησε ο Γουόρεν Μπάφετ.*

δανειακών υποχρεώσεων από το κράτος προκειμένου να αποτραπεί η πλήρης κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Από τότε οι ειδικοί εμπειρογνώμονες, ο ένας μετά τον άλλον, ανακοίνωναν ότι η κρίση έχει ξεπεραστεί και ότι βαίνει προς το τέλος της. Οι προβλέψεις αυτές διαψεύδονταν η μία μετά την άλλη από αλλεπάλληλα γεγονότα. Τα προβλήματα επιδεινώνονται. Η «κρίση των ενυπόθηκων δανείων υψηλού ρίσκου» έγινε «τραπεζική κρίση», η «τραπεζική κρίση» έγινε «οικονομική κρίση», η «οικονομική κρίση» έγινε «κρίση δημόσιου χρέους» που απειλεί να τινάξει στον αέρα την ευρωζώνη με απρόβλεπτες συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία. Σε αντίθεση με προηγούμενες υφέσεις, αυτή η κρίση δεν είναι ούτε χρονικά ούτε τοπικά περιορισμένη. Βρίσκεται στην καρδιά του συστήματος και καθορίζει τη ζωή μας. Μετατρέπει τις φιλοδοξίες περί επαγγελματικής σταδιοδρομίας σε ένα ουτοπικό όνειρο, την εργασιακή απασχόληση σε έναν βραχνά, την αναζήτηση στέγης σε αγώνα επιβίωσης, τις συνταξιοδοτικές εισφορές σε τυχερό παιχνίδι αβέβαιης έκβασης, την αναζήτηση εργασίας σε λαχειοφόρο αγορά. Η κρίση έχει ενταθεί σε όλα τα επίπεδα, και, μαζί μ’ αυτήν, ο ταξικός πόλεμος ενάντια στους φτωχούς, για τον οποίο μίλησε ο Γουόρεν Μπάφετ. Κάθε μέρα υφιστάμεθα τις συνέπειες των διαφόρων αλλεπάλληλων «πακέτων διάσωσης». Το ένα πρόγραμμα περικοπών διαδέχεται αμέσως το άλλο. Η απάντηση στην κρίση που δίνει η άρχουσα τάξη είναι η απλούστερη δυνατή και ίδια παντού: περικοπές στις συντάξεις, στην πρόνοια και την εκπαίδευση, περισσότερη δουλειά, χαμηλότεροι μισθοί, θυσίες και «σφίξιμο του ζωναριού» για «το καλό της πατρίδας και του έθνους».

== Κρίση; Ποια κρίση;

«Τραπεζική κρίση», «κρίση δημοσίου χρέους», «οικονομική κρίση», «πιστωτική κρίση»…η δυστυχία έχει πολλές περιγραφές και ονόματα. Δεν πρόκειται για μια σειρά ατυχών προβλημάτων που αφορούν μεμονωμένες επιχειρήσεις αλλά για μια δομική κρίση όλου του συστήματος που υποβόσκει εδώ και δεκαετίες. Όταν, στις αρχές της δεκαετίας του ‘70, η μεταπολεμική οικονομική άνθηση έφτασε στο τέλος της, τερματίστηκε ένας κύκλος συσσώρευσης χωρίς προηγούμενο. Για να αντισταθμίσει το χαμηλό ποσοστό κέρδους ο καπιταλισμός στράφηκε στην αναδιάρθρωση της παραγωγικής διαδικασίας (π.χ. μέσω της εισαγωγής της μικροηλεκτρονικής) και αύξησε μαζικά τον βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης. Παραγωγικές εγκαταστάσεις μετεγκαταστάθηκαν σε χώρες με χαμηλά μεροκάματα και οι σημαντικότερες κατηγορίες της βιομηχανικής εργατικής τάξης στις μητροπόλεις μειώθηκαν δραστικά. Μέσω της εξάπλωσης της ευέλικτης και επισφαλούς απασχόλησης ο καπιταλισμός προσπάθησε να παρουσιαστεί εκ νέου υπό τη μορφή μιας «οικονομίας του τομέα των υπηρεσιών». Ταυτόχρονα, ο πλούτος που δημιουργείται από τη μισθωτή εργασία μετατοπίζεται στη χρηματιστηριακή σφαίρα, όπου το χρήμα αποδίδει με θαυμαστό τρόπο (χωρίς, ωστόσο, να δημιουργεί νέα αξία) και ανθεί η κερδοσκοπία. Αυτή η προσπάθεια του καπιταλισμού να αντιμετωπίσει την κρίση μέσω της δημιουργίας πλασματικών πηγών κέρδους επέφερε σημαντικά κέρδη σε λίγους πάρα πολύ πλούσιους, αλλά παρ’ όλα αυτά οδήγησε μακροπρόθεσμα στην αύξηση του χρέους, σε τεράστιες κερδοσκοπικές φούσκες και σε αυξανόμενη αστάθεια. Σήμερα μπορούμε να δούμε τα αποτελέσματα. Σε περιόδους κρίσης ο καθένας κοιτάζει τον εαυτό του. Σε ολόκληρο τον κόσμο οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και οι συγκρούσεις οξύνονται. Ο αγώνας για κυριαρχία σε περιοχές και ζώνες επιρροής αποκτά πιο σοβαρές διαστάσεις, η κούρσα των εξοπλισμών και οι ένοπλες συγκρούσεις λαμβάνουν όλο και πιο έντονη μορφή. Βέβαια ο πόλεμος δεν είναι λύση, αλλά είναι η μόνη λύση που έχει να μας προσφέρει ο καπιταλισμός προκειμένου να βγει από την κρίση αξιοποίησης του κεφαλαίου.

== Να ξεπεράσουμε τον φόβο!

Η αύξηση της εργασιακής επισφάλειας, της ανεργίας, της φτώχειας, της πείνας και του κοινωνικού αποκλεισμού τείνουν να γίνουν καθημερινή πραγματικότητα για όλο και περισσότερους ανθρώπους. Πολλές ανησυχίες κυριαρχούν στην καθημερινή μας ζωή. Ανησυχία όσον αφορά τη

Ταυτόχρονα, ο πλούτος που δημιουργείται από τη μισθωτή εργασία μετατοπίζεται στη χρηματιστηριακή σφαίρα, όπου το χρήμα αποδίδει με θαυμαστό τρόπο (χωρίς, ωστόσο, να δημιουργεί νέα αξία) και ανθεί η κερδοσκοπία.

δουλειά μας, άγχος μήπως χάσουμε τη θέση μας και τεθούμε εκτός κοινωνίας, αγωνία ότι δεν μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στις σχέσεις αυτής της κοινωνίας που βασίζονται στον ανταγωνισμό. Στη θέση της ευτυχισμένης αστικής υπόσχεσης περί του «τέλους της ιστορίας» σε μια κοινωνία «ελευθερίας και ευημερίας», προβάλλει μονάχα μια απεγνωσμένη ελπίδα. Η «ελπίδα» να μην είμαστε τουλάχιστον εμείς το πρώτο θύμα, η «ελπίδα» η κρίση να μας προσπεράσει και να πάει στον επόμενο, η «ελπίδα» να βρούμε μια ατομική λύση, η «ελπίδα» ότι μπορούμε να βρούμε ένα προσωπικό καταφύγιο. Αυτή η «ελπίδα» είναι παράλογη και επικίνδυνα ύπουλη, μας διαιρεί και μας απομονώνει, μας αρρωσταίνει. Κάποιοι καταφεύγουν στο αλκοόλ, στα ναρκωτικά και στους ποικίλους ψεύτικους κόσμους του καπιταλιστικού θεάματος. Άλλοι αντισταθμίζουν την αδυναμία τους με την επιθετικότητα κατά των πιο αδυνάτων, τελματώνονται μέσα σε ρατσιστικές και εθνικιστικές ιδεολογίες και, μ’ αυτόν τον τρόπο, γίνονται οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της αστικής τάξης πραγμάτων. Αντιδραστικές ιδεολογίες κερδίζουν έδαφος και ο σεξισμός εκδηλώνεται μέσω της καθημερινής βίας κατά των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των λεσβιών και όλων εκείνων που δεν προσαρμόζονται στην τρέχουσα σεξουαλική ηθική. Για πολλούς η

Η αστική τάξη έχει τελειοποιήσει την τέχνη της διαίρεσης, τη χειραγώγηση της καταστολής και του κοινωνικού αποκλεισμού. Γι’ αυτήν κάθε μέσο είναι δικαιολογημένο προκειμένου να διατηρεί την κυριαρχία της. Έχει πολλά να χάσει.

αστική τάξη πραγμάτων φαίνεται να βρίσκεται στο απυρόβλητο. Η αστική τάξη έχει τελειοποιήσει την τέχνη της διαίρεσης, τη χειραγώγηση της καταστολής και του κοινωνικού αποκλεισμού. Γι’ αυτήν κάθε μέσο είναι δικαιολογημένο προκειμένου να διατηρεί την κυριαρχία της. Έχει πολλά να χάσει. Εμείς, από την άλλη μεριά, θα πρέπει να μάθουμε να ξεπερνάμε τις ανησυχίες και τους φόβους μας, να ενωθούμε, να συζητήσουμε και να πούμε «Όχι».

== Για την ταξική αυτονομία!

Ο καπιταλισμός μπορεί να λειτουργήσει μονάχα στον βαθμό που εμείς ευθυγραμμιζόμαστε με αυτόν. Οι κοινωνικές σχέσεις γίνονται από ανθρώπους και μπορούν να αλλάξουν από ανθρώπους. Κάθε αγώνας, κάθε απεργία, ανεξαρτήτως του πόσο περιορισμένη είναι, δείχνει -έστω σε

Ο αγώνας πρέπει να ξεκινήσει από τα κάτω, με έναν αυτο-οργανωμένο τρόπο και ενάντια σε κάθε συμβιβασμό με το καπιταλιστικό σύστημα, έξω και ενάντια στη λογική των συνδικάτων, ενώνοντας τις δυνάμεις μας πέρα από τα στενά όρια των επιχειρήσεων και των κλάδων παραγωγής, μέσω ανεξάρτητων δημοκρατικών οργάνων βάσης.

εμβρυακή μορφήτη δυνατότητα της εργατικής τάξης να ανατρέψει αυτή την κοινωνία. Η αστική τάξη το γνωρίζει αυτό πολύ καλά. Έχει αναπτύξει ένα ολοκληρωμένο σύνολο μεθόδων που έχουν ως στόχο την απομόνωση και τη διαίρεση των αγώνων ώστε να μπορέσει να τους χαλιναγωγήσει ή να τους οδηγήσει σε αδιέξοδο. Εάν θέλουμε να υπερασπιστούμε τα άμεσα και ζωτικά συμφέροντά μας πρέπει να απελευθερωθούμε από αυτή τη μέγγενη. Πρέπει να βρούμε τρόπους και μέσα ώστε να ξεπεράσουμε τις διαχωριστικές γραμμές, να εκδηλώσουμε την αλληλεγγύη και την αντίστασή μας εκεί ακριβώς που το σύστημα επιβάλλει τους δικούς του κανόνες. Αυτό απαιτεί μια πολιτική ρήξη με τα συνδικάτα και τα κοινοβουλευτικά κόμματα, τα οποία είναι όλα ανεξαιρέτως ενταγμένα στη λογική αυτού του συστήματος. Το όνειρο για έναν κοινωνικά εξημερωμένο καπιταλισμό έχει τελειώσει. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν τα συμφέροντά μας μέσω διαπραγματεύσεων και συμβιβασμών με την άρχουσα τάξη ξεσκεπάζονται συνεχώς ως δόλιοι υπερασπιστές αυτού του συστήματος. Ο αγώνας πρέπει να ξεκινήσει από τα κάτω, με έναν αυτο-οργανωμένο τρόπο και ενάντια σε κάθε συμβιβασμό με το καπιταλιστικό σύστημα, έξω και ενάντια στη λογική των συνδικάτων, ενώνοντας τις δυνάμεις μας πέρα από τα στενά όρια των επιχειρήσεων και των κλάδων παραγωγής, μέσω ανεξάρτητων δημοκρατικών οργάνων βάσης. Μικρή σημασία έχει αν αυτό θα γίνει σε εργοστάσια ή σε γραφεία, σε εργασιακούς χώρους ή σε γειτονιές. Αυτό που μετράει είναι να αντισταθούμε στην αλαζονεία και τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και να αγωνιστούμε για μια άλλη κοινωνία.

== Η ελευθερία που θέλουμε

Κανένα από τα παγκόσμια προβλήματα της ανθρωπότητας, όπως η πείνα, η φτώχεια και η καταστροφή του περιβάλλοντος δεν μπορεί να λυθεί, ή ακόμα και να μετριαστεί στο πλαίσιο της καπιταλιστικής κοινωνικής τάξης πραγμάτων. Το ζήτημα δεν είναι ο «έλεγχος των τραπεζών», η «βαρύτερη φορολόγηση των πλουσίων» ή η «εθνικοποίηση των επιχειρήσεων». Ούτε αποτελεί εναλλακτική λύση η οργάνωση του καπιταλισμού με βάση το κράτος. Η εμπειρία του σταλινισμού στη Σοβιετική Ένωση και σε παρόμοιες χώρες αποτελεί επαρκή απόδειξη γι’ αυτό. Χωρίς τη ρήξη με την καπιταλιστική λογική του κέρδους, χωρίς το πάρσιμο της εξουσίας από τα χέρια της άρχουσας τάξης, χωρίς έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο παραγωγής δεν είναι δυνατή μια νέα κοινωνία.

Η μόνη λύση είναι μια κοινωνία όπου η παραγωγή προορίζεται αποκλειστικά για Η μόνη λύση είναι μια κοινωνία όπου η παραγωγή προορίζεται αποκλειστικά για την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών και όχι για το κέρδος. Μια κοινωνία όπου η παραγωγή βρίσκεται σε αρμονία με την ανθρωπότητα και το περιβάλλον. Μια κοινωνία όπου τα μέσα παραγωγής είναι κοινωνικοποιημένα και δεν βρίσκονται στα χέρια ιδιωτικών ή κρατικών καπιταλιστών. Μια κοινωνία που βασίζεται στην κοινωνική ισότητα. Μια κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι μπορούν να διαφέρουν μεταξύ τους χωρίς να φοβούνται γι’ αυτό.

την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών και όχι για το κέρδος. Μια κοινωνία όπου η παραγωγή βρίσκεται σε αρμονία με την ανθρωπότητα και το περιβάλλον. Μια κοινωνία όπου τα μέσα παραγωγής είναι κοινωνικοποιημένα και δεν βρίσκονται στα χέρια ιδιωτικών ή κρατικών καπιταλιστών. Μια κοινωνία που βασίζεται στην κοινωνική ισότητα. Μια κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι μπορούν να διαφέρουν μεταξύ τους χωρίς να φοβούνται γι’ αυτό. Μια τέτοια «ένωση ελεύθερων και ίσων ανθρώπων» δεν είναι κρατικός θεσμός! Δεν είναι μια κατάσταση ή ένα πρόγραμμα το οποίο μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή από τα πάνω, από ένα κόμμα ή με κάποιο κρατικό διάταγμα. Για την κοινωνική απελευθέρωση μπορούμε να παλέψουμε μόνο από τα κάτω, μέσω της δικιάς μας πρωτοβουλίας, της αυτενέργειας και της αλληλεγγύης, μέσω ενός κοινωνικού κινήματος με στόχο τη συνειδητή ανατροπή των σχέσεων κυριαρχίας. Ο κομμουνισμός, όπως εμείς τον εννοούμε, δεν είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα, αλλά, ως προς τους στόχους και τις μεθόδους του, είναι ένας αγώνας για την πραγμάτωση της ελευθερίας. Δεν θα πραγματοποιηθεί από μόνος του. Από μας εξαρτάται!

== Είναι καιρός να οργανωθούμε!

Η τραυματική εμπειρία του σταλινισμού και της σοσιαλδημοκρατίας έχουν αφήσει τα σημάδια τους. Η δυσαρέσκεια και η σύγχυση είναι, όπως και τότε, μεγάλη. Αλλά εκείνοι που θέλουν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους ενάντια στον καπιταλισμό πρέπει κατ’ αρχάς να κάνουν ορισμένα οργανωτικά βήματα για να ξεπεράσουν την απομόνωσή τους. Πρέπει να μάθουμε από τις αδυναμίες μας , να μάθουμε ο ένας από τον άλλον.. Απορρίπτουμε το σταλινικό μοντέλο ενός μονολιθικού μηχανισμού εντολοδόχων, όπως επίσης και τη ρεφορμιστική αντίληψη περί ενός κόμματος που υποστηρίζει το κράτος και παραμένει πιστό στον κοινοβουλευτισμό. Είμαστε κομμουνιστές! Δεν έχουμε καμία πρόθεση να κρύψουμε τις θέσεις και τις απόψεις μας. Δεν διακατεχόμαστε από την τακτικίστικη αντίληψη να χρησιμοποιούμε τους ανθρώπους για να πετύχουμε τους σκοπούς μας. Απορρίπτουμε κάθε πολιτική αντιπροσώπευσης. Η Διεθνιστική Κομμουνιστική Τάση (ICT) είναι μια οργάνωση ανθρώπων που

Απορρίπτουμε το σταλινικό μοντέλο ενός μονολιθικού μηχανισμού εντολοδόχων, όπως επίσης και τη ρεφορμιστική αντίληψη περί ενός κόμματος που υποστηρίζει το κράτος και παραμένει πιστό στον κοινοβουλευτισμό.

έχουν αποφασίσει να αντιταχθούν στον καπιταλισμό σε διεθνές επίπεδο. Η συλλογική πολιτική συζήτηση και η πολιτική αντιπαράθεση μέσα στην οργάνωσή μας είναι ζωτικής σημασίας για μας, και στον ίδιο βαθμό, αποτελούν προϋπόθεση για την επίτευξη των στόχων μας. Καθήκον των επαναστατών είναι να προβάλλουν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης συνολικά και να υποστηρίζουν τους αγώνες της, να καταδεικνύουν τα όρια αυτών των αγώνων κα να προσπαθούν να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη την εργατών στις δικές τους δυνάμεις. Αυτό απαιτεί ένα οργανωτικό πλαίσιο, μια διεθνιστική οργάνωση με διεθνή δομή και παρουσία. Δεν ισχυριζόμαστε ότι είμαστε «το Κόμμα» ή ο μοναδικός πυρήνας μιας τέτοιας οργάνωσης. Αντίθετα, επιδιώκουμε να συζητήσουμε και να διεξάγουμε κοινή δουλειά με σοβαρούς επαναστάτες σε ολόκληρο τον κόσμο προκειμένου να συνεισφέρουμε στη δημιουργία μιας νέας διεθνούς επαναστατικής οργάνωσης. Έχουμε επίγνωση ότι αυτό αποτελεί μια μακροχρόνια και δύσκολη διαδικασία. Αλλά είναι απαραίτητο να δοθεί η κατάλληλη απάντηση στον ταξικό πόλεμο των πλουσίων. Είναι καιρός να αφυπνιστούμε! Είναι καιρός να οργανωθούμε! Είναι καιρός να παλέψουμε!

Για μια κοινωνία χωρίς κράτος και χωρίς τάξεις!

-- Οι Διεθνιστές - Διεθνιστική Κομμουνιστική Τάση (ICT)