(2024 Δήλωση της Πρωτομαγιάς της Διεθνιστικής Κομμουνιστικής Τάσης)
Άλλη μια Πρωτομαγιά εν μέσω βομβών και σφαγών. Άλλη μια Πρωτομαγιά, όπου η απειλή ενός νέου παγκόσμιου μακελειού γίνεται όλο και πιο πραγματική. Μια σφαγή που επισκιάζει ακόμη και τον πιο σκοτεινό δυστοπικό εφιάλτη και απειλεί την επιβίωση στον πλανήτη Γη. Από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή και την Ερυθρά Θάλασσα, από το Κονγκό μέχρι το Σουδάν... Παντού, οι ένοπλες συγκρούσεις αυξάνονται και μαζί τους ο πόνος των ανθρώπων. Αυτή η κλιμάκωση της βίας δεν οφείλεται σε καμία περίπτωση απλώς στην κακή θέληση μεμονωμένων πολιτικών ή κρατών, όπως ισχυρίζονται οι ειρηνιστές όλων των πλευρών, είναι η λογική συνέπεια ενός καπιταλιστικού συστήματος που μαστίζεται από την κρίση και αναγκάζει τους «δικούς μας» ηγέτες σε κατάσταση μιλιταριστικής επίθεσης.
== Η Κρίση Τροφοδοτεί τον Εθνικισμό και τον Πόλεμο
Ο παγκόσμιος καπιταλισμός μπορεί να βρίσκεται σε βαθιά κρίση, αλλά δεν θα πεθάνει με φυσικό θάνατο. Η τάση προς την κρίση εκδηλώνεται με το γεγονός ότι δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να χρησιμοποιήσει το κεφάλαιο για παραγωγικές επενδύσεις λόγω της τάσης μείωσης του ποσοστού κέρδους. Η πρώτη και ευκολότερη διέξοδος φαινόταν να είναι η εκκίνηση της τυπογραφικής μηχανής και η φυγή στη χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία. Τελικά, όμως, αυτό επιδείνωσε τα αρχικά προβλήματα. Το σκάσιμο των χρηματοπιστωτικών φούσκων είχε ως αποτέλεσμα την περαιτέρω αποδυνάμωση της παραγωγικής βάσης. Αυτή η βαθύτερη κρίση αντανακλάται σε μια προοδευτική κλιμάκωση των ενδοϊμπεριαλιστικών συγκρούσεων.
Σε αυτό το πλαίσιο, το κεφάλαιο προσπαθεί να αυξήσει την εκμετάλλευση πιέζοντας όσο το δυνατόν περισσότερο το κόστος της εργατικής δύναμης, τον άμεσο μισθό. Ταυτόχρονα, περικόπτονται οι κοινωνικές παροχές και επιβάλλονται δραστικές περικοπές στην εκπαίδευση, την υγειονομική περίθαλψη και τις συντάξεις. Ο απόλυτος και ουσιαστικός στόχος είναι να πληρώσουν οι μισθωτοί τις κρίσεις του κεφαλαίου, περιορίζοντας ή μειώνοντας τους αναβαλλόμενους και έμμεσους μισθούς.
Επιπλέον, η εργατική τάξη παγκοσμίως αντιμετωπίζει ανελέητο ανταγωνισμό καθώς το κεφάλαιο και η παραγωγή μεταφέρονται σε μέρη όπου το εργατικό κόστος είναι σημαντικά χαμηλότερο και όπου τα ευνοϊκότερα φορολογικά συστήματα και, τέλος, οι ιδιαίτερα αυστηροί νόμοι κατά των απεργιών είναι ελκυστικοί για επενδύσεις κεφαλαίου.
Αν αυτά τα μέτρα δεν είναι αρκετά, και δεν είναι αρκετά, η συνέχιση της συστημικής πλέον κρίσης σε όλα τα γεωγραφικά πλάτη οδηγεί στην καταστροφική και βίαιη προσφυγή στον πόλεμο. Αρχικά, ο πόλεμος διεξάγεται δια αντιπροσώπων, με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις να κινούν τα νήματα στο παρασκήνιο. Διατίθενται οικονομικοί πόροι και όπλα και δίνονται μεγαλόπνοες υποσχέσεις για μελλοντική βοήθεια, οι οποίες, αν τηρηθούν, έχουν τεράστιο τίμημα για εκείνους που τις λαμβάνουν. Το αποτέλεσμα είναι μια δυναμική στην οποία ο ιμπεριαλισμός τροφοδοτεί ή πυροδοτεί συνεχώς πολέμους. Μια δυναμική που είναι δύσκολο να ελεγχθεί και σχεδόν αδύνατο να περιοριστεί, και η οποία φέρνει μαζί της τον μόνιμο κίνδυνο μιας άμεσης στρατιωτικής σύγκρουσης μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Ένα σενάριο στο οποίο ιμπεριαλιστικοί παίκτες όπως το Ιράν, η Κίνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αντιπαρατίθενται ανοιχτά σε έναν γενικευμένο πόλεμο φαίνεται ολοένα και πιο πιθανό.
Ο πόλεμος στον καπιταλισμό οδηγεί σε τρομερή σκληρότητα που δεν δείχνει έλεος σχεδόν σε κανέναν. Αλλά για τον τελικό «νικητή» υπάρχει η προοπτική της εξόντωσης των ανταγωνιστών της αγοράς και της ιδιοποίησης των εδαφών τους, τα οποία είναι χρήσιμα για τις παραγωγικές ανάγκες μιας σύγχρονης οικονομίας σε διαρθρωτική κρίση. Σημαίνει περισσότερο πετρέλαιο και φυσικό αέριο, ενώ ένας επειγόντως αναγκαίος οικολογικός μετασχηματισμός μόλις που ξεκινά. Αυτό σημαίνει μάχη για το λίθιο και τις «σπάνιες γαίες». Σημαίνει προσπάθεια αύξησης του ποσοστού κέρδους και, τέλος, σημαίνει καταστροφή των περιουσιακών στοιχείων και της αξίας του κεφαλαίου, επιτρέποντας στον κύκλο συσσώρευσης να ξεκινήσει εκ νέου. Το αν αυτό θα γίνει με ή χωρίς πυρηνικές βόμβες θα εξαρτηθεί από τις τρέχουσες πολεμικές καταστάσεις στην Ουκρανία και τη Γάζα, όπου η τρομερή σφαγή που εξαπέλυσε η σφαγή της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου και η κρίση στην Ερυθρά Θάλασσα, απειλούν ήδη με πιθανή επέκταση του πολέμου στην υπόλοιπη Μέση Ανατολή και παραπέρα. Ο νέος αγώνας για την Αφρική και οι ελιγμοί της Κίνας και των ΗΠΑ στον Ειρηνικό δεν θα περιορίζονται για πάντα σε στρατιωτικές κινήσεις των αντιπροσώπων τους. Το μέλλον που μας ετοιμάζει ο ιμπεριαλισμός είναι ένα μέλλον γεμάτο καταστροφή, θάνατο και σκληρή βαρβαρότητα που δεν έχουμε ξαναδεί. Ποιος θα πληρώσει το τίμημα;
== Η Εργατική Τάξη και ο Πόλεμος
Η απάντηση είναι προφανής: αυτοί που πρέπει να πάνε στον πόλεμο υπό τη σημαία της δικής τους αστικής τάξης ή των ιμπεριαλιστικών συμμάχων τους. Ο άμαχος πληθυσμός που αποδεκατίζεται κυριολεκτικά από τους απάνθρωπους βομβαρδισμούς που καταστρέφουν τα πάντα και δεν λυπούνται τίποτα. Αυτοί που προσπαθούν απεγνωσμένα να ξεφύγουν από τη φτώχεια και να ξεφύγουν από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και την καταστροφή των ιμπεριαλιστικών πολέμων δι' αντιπροσώπων.
Μόνο μια δύναμη μπορεί να αντισταθεί στον κίνδυνο ενός πολέμου που θα είναι ακόμη πιο καταστροφικός από όλους τους προηγούμενους. Αυτή η δύναμη είναι η δύναμη των εκμεταλλευόμενων, το διεθνές προλεταριάτο, οι τεράστιες μάζες των αποστερημένων που προκάλεσε η κρίση του καπιταλισμού. Αυτοί οι μισθωτοί σκλάβοι είναι που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο κάθε χώρας με την εργατική τους δύναμη, από την οποία παίρνουν πίσω μόνο μερικά ψίχουλα με δυσκολία. Είναι εκείνοι που, άνεργοι ή «υποαπασχολούμενοι», προσπαθούν να επιβιώσουν με κάποιο τρόπο στο περιθώριο μιας κοινωνίας που καθορίζεται εξολοκλήρου από τις προσταγές της καπιταλιστικής επιδίωξης του κέρδους.
Αυτή η δύναμη, η οποία εκμεταλλεύεται σε καιρό ειρήνης και χρησιμοποιείται ως κρέας για τα κανόνια σε καιρό πολέμου, μπορεί να αποτελέσει το πιο ισχυρό αντίδοτο στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, υπό την προϋπόθεση ότι ενεργεί ως τάξη που μάχεται ενάντια στον καπιταλισμό, τις κρίσεις του και τον μιλιταρισμό του στο δικό της έδαφος. Αλλά για να το κάνει αυτό, πρέπει πρώτα να απελευθερωθεί από την κυριαρχία της ιδεολογίας της άρχουσας τάξης. Οι πόλεμοι προκαλούνται από τις κρίσεις του κεφαλαίου. Διεξάγονται από την αστική τάξη για να υπερασπιστεί τα πολιτικά και οικονομικά της συμφέροντα. Αλλά πολεμιούνται από προλετάριους που υπόκεινται στις ιδεολογίες της άρχουσας τάξης. Ιδεολογίες που κυμαίνονται από την υπεράσπιση ή την εξαγωγή της «δημοκρατίας», την υπεράσπιση των «εθνικών συμφερόντων» μέχρι τις «οικουμενικές» θρησκευτικές αρχές που πρέπει να επιβληθούν με τη βία. Για να μην αναφέρουμε όλες τις παλιές και νέες ρατσιστικές και ομοφοβικές ιδεολογίες που εξιδανικεύουν τον πόλεμο ως μέσο για την «κάθαρση του έθνους».
Το ιδεολογικό οπλοστάσιο της αστικής τάξης, με το οποίο προσπαθεί να κάνει το προλεταριάτο να ταυτιστεί με τα συμφέροντά της, είναι πλούσιο, ιδίως όταν πρόκειται για πόλεμο. Για τους λόγους αυτούς, είναι απαραίτητο η τάξη να δημιουργήσει μια διεθνή πολιτική οργάνωση με τη δική της τακτική και στρατηγική. Η φύση του ιμπεριαλισμού και οι θανατηφόρες ενέργειές του είναι διεθνείς. Γι' αυτό χρειαζόμαστε ένα διεθνές κόμμα, μια νέα Διεθνή, η οποία θα ενώσει όλες τις δυνάμεις μας για έναν και μόνο στόχο: τον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό σε όλες τις οικονομικές και κοινωνικές του εκφάνσεις.
Αυτό δεν είναι εύκολο έργο και, όπως κάθε προοπτική ιστορικής σημασίας, αντιμετωπίζει πολλά εμπόδια. Ο δρόμος είναι στρωμένος με παγίδες και δεν είναι όλες τους άμεσο προϊόν της αστικής αντίδρασης.
== Δεν Υπάρχει «Σωστή Πλευρά» στον Ιμπεριαλιστικό Πόλεμο!
Πρώτα απ' όλα, είναι προφανές ότι αρκετές «αριστερές» δυνάμεις, ειδικά αυτές που ισχυρίζονται ότι είναι «επαναστατικές» και «διεθνιστικές», είναι οι ίδιες παγιδευμένες στην αστική ιδεολογία που αναπαράγεται καθημερινά από τον καπιταλισμό. Εν όψει των συνεχόμενων πολέμων στην Ουκρανία, την Παλαιστίνη, την Ερυθρά Θάλασσα κ.λπ., πραγματικά παραπαίουν καθώς προσπαθούν να επιλέξουν «τη σωστή πλευρά» ή ακόμη και να υποστηρίξουν ένα υποτιθέμενο «μικρότερο κακό». Για παράδειγμα, συχνά γίνεται αναφορά στην υπερβολική στρατιωτική ισχύ της Ρωσίας προκειμένου να υποστηριχθούν τα συμφέροντα της Ουκρανίας για την «υπεράσπιση της πατρίδας». Άλλοι αναφέρονται στη στρατιωτική ισχύ του ΝΑΤΟ προκειμένου να ζητήσουν την «υπεράσπιση της Ρωσίας». Παρομοίως, η στρατιωτική υπεροχή της Σαουδικής Αραβίας έναντι των Χούθι ή του Ισραήλ έναντι της Χαμάς χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για να υποστηριχθεί περισσότερο ή λιγότερο «κριτικά» η μία πλευρά. Πού βρίσκει κανείς την ιδέα, για παράδειγμα, να θέλει να υπερασπιστεί ένα προϊόν τζιχαντιστικού, φασιστικού εθνικισμού όπως η Χαμάς; Όλες αυτές οι θέσεις βασίζονται σε μια λογική που είναι τόσο απλή όσο και αντιδραστική: στις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις πρέπει να υπερασπίζεται «το μικρότερο», η «ημιαποικιακή χώρα» ή «το έθνος-κράτος που δέχεται επίθεση», ανάλογα με το ορολογικό γούστο, προκειμένου να έχει «δίκιο» σύμφωνα με τις ιδέες της αστικής ηθικής. Τέτοιες θέσεις ποδοπατούν τον πόνο των θυμάτων του πολέμου και αποτελούν το πιο καθαρό δηλητήριο για τον προλεταριακό αγώνα για ελευθερία!
Η ιμπεριαλιστική πολιτική «_δεν είναι δημιούργημα ενός ή μιας ομάδας κρατών. Είναι το προϊόν ενός ιδιαίτερου σταδίου ωριμότητας στην παγκόσμια ανάπτυξη του κεφαλαίου, μια εγγενώς διεθνής κατάσταση, ένα αδιαίρετο σύνολο, που αναγνωρίζεται μόνο σε όλες τις σχέσεις του και από το οποίο κανένα έθνος δεν μπορεί να κρατήσει αποστάσεις κατά βούληση_» (Ρόζα Λούξεμπουργκ). Επιπλέον, στις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις, τα κράτη που βρίσκονται απολύτως στο ίδιο επίπεδο όσον αφορά την οικονομική και στρατιωτική τους ανάπτυξη σπάνια έρχονται αντιμέτωπα, γεγονός που από ορισμένες απόψεις αποτελεί επίσης αιτία πολέμου. Το αποφασιστικό κριτήριο είναι να προσδιοριστεί ποια τάξη διεξάγει τον πόλεμο. Το τραγικό κοινό χαρακτηριστικό κάθε ιμπεριαλιστικού πολέμου είναι η αιματηρή σύγκρουση των εκμεταλλευόμενων και στις δύο πλευρές. Και στις δύο πλευρές, οι άνθρωποι πεθαίνουν για τη «δική τους αστική τάξη», για συμφέροντα που δεν είναι δικά τους!
== Ενάντια σε Κάθε Εθνικιστική Ιδεολογία!
Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε συζήτηση για το «δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση», τους «εθνικοαπελευθερωτικούς πολέμους» ή την «ανεξαρτησία των εθνών» είναι μια αντιδραστική αυθαιρεσία. στις οποίες εντάσσονται οι σημερινές «προοδευτικές» ιδέες της Χαμάς ως υποτιθέμενο «αποαποικιακό κίνημα» ή των Χούθι ως «αντιιμπεριαλιστική δύναμη». Τα συμφέροντα του προλεταριάτου δεν μπορούν να υπερασπιστούν αφήνοντας τη μοίρα των μισθωτών εργατών στα χέρια της αστικής τάξης, είτε πρόκειται για τζιχαντιστές είτε για θρησκευτικά ουδέτερες δυνάμεις. Είναι αδύνατο να συμβάλουμε στην αναζωπύρωση του επαναστατικού διεθνισμού παίρνοντας θέση σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Δεν μπορεί κανείς να πολεμήσει κατά του πολέμου συμμετέχοντας σε αυτόν, ανεξάρτητα από το πρόσχημα ή τη δικαιολογία. Αντιθέτως, το πρώτο καθήκον των διεθνιστικών πολιτικών οργανώσεων είναι να απελευθερώσουν την εργατική τάξη από τα χίλια πλοκάμια των εθνικών αστικών τάξεων και του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Αυτό απαιτεί την απόρριψη όλων των μορφών εθνικισμού και όλων των πολέμων και την υπεράσπιση μιας επαναστατικής εναλλακτικής λύσης στον καπιταλισμό. Οτιδήποτε άλλο ισοδυναμεί με αντεπαναστατική πολιτική και διατήρηση του «status quo».
== Κανένας Πόλεμος πέρα από τον Ταξικό!
Για το λόγο αυτό, εμείς ως Διεθνιστική Κομμουνιστική Τάση (ICT) έχουμε ξεκινήσει την πρωτοβουλία Κανένας Πόλεμος πέρα από τον Ταξικό (NWBCW) για να υπερασπιστούμε τις θεμελιώδεις διεθνιστικές αρχές μέσα στην τάξη μας. Αρχές που έχουν ξεχαστεί ή, ακόμη χειρότερα, διαστρεβλωθεί από τους πολιτικούς κληρονόμους της εκφυλισμένης Τρίτης Διεθνούς και μεγάλων τμημάτων του αναρχισμού. Η σοβαρότητα της κατάστασης - ο κίνδυνος ενός γενικευμένου πολέμου - αναγκάζει τους διεθνιστές σε αυτή τη μορφή συνεργασίας. Πρέπει να δράσουμε σε μια τάξη που έχει οδηγηθεί στην άμυνα μετά από έναν αιώνα σταλινικής αντεπανάστασης, δεκαετίες αναταραχών και πολιτικοκοινωνικών επιθέσεων από τη διεθνή αστική τάξη. Παρά τη συστηματική επιδείνωση των συνθηκών εργασίας και διαβίωσής της, η τάξη μας δεν έχει μέχρι στιγμής αντιδράσει ή έχει αντιδράσει ανεπαρκώς στις επιθέσεις των αστών. Μόνο η αφύπνιση αυτού του «κοιμώμενου γίγαντα» μπορεί να διασφαλίσει ότι το πολιτικό μήνυμα των διεθνιστών δεν θα παραμείνει μια μοναχική κραυγή στην έρημο. Μόνο η αναγέννηση της γενικευμένης ταξικής πάλης θα επιτρέψει την πολιτική ωρίμανση και ενδυνάμωση των διεθνιστικών δυνάμεων, που θα οδηγήσει στο σχηματισμό του απαραίτητου πολιτικού εργαλείου για την επαναστατική υπέρβαση του καπιταλιστικού συστήματος: το διεθνές κόμμα της προλεταριακής επανάστασης.
-- Διεθνιστική Κομμουνιστική Τάση _
Πρωτομαγιά 2024 _
Τρίτη, 30 Απριλίου 2024